Een paar maanden geleden bracht een e-mail van de International Association of Pastel Societies (IAPS) waarin de drie ontvangers van de IAPS Global Society Grants 2023 werden aangekondigd, een aangename verrassing. Naast de Arkansas Pastel Society en de Pastel Society of New Jersey was er een minder bekend juweeltje: de Philippine Pastel Artists.

Wat deze selectie nog meer opviel, was dat de vereniging in hetzelfde land was gevestigd als mijn virtuele assistent Sarah. Daarom hebben we meteen contact opgenomen om meer te weten te komen over deze voor ons onbekende pastelgroep en om te vragen of we 10 van hun artiesten mochten laten zien. Deze blogpost is het resultaat!

In dit bericht zie je het werk van 10 leden, gekozen door de groep. We vroegen naar verschillende stijlen en onderwerpen en stelden ook een gelijk aantal mannen en vrouwen voor.

Laten we nu verder gaan met het interview!

1. Wanneer werd de groep Philippine Pastel Artists gevormd en wat leidde tot de oprichting ervan?

The Philippine Pastel Artists, Incorporated (PPA Inc.) ontstond in 2015 door de inspanningen van pastelkunstenaars Julius Legaspi en Alvin Montano, die beiden het University of the Philippines College of Fine Arts bezochten, en de beroemde kunstenaar Fernando Sena. Legaspi’s lang gekoesterde ambitie was om een ​​pastelgroep te vormen. Deze droom kwam uit toen hij na zijn studie het contact herstelde met Montano, die dezelfde visie deelde.

In augustus 2015 kwam de groep voor het eerst bijeen op Harbour Square aan de Roxas Boulevard in Manilla. Het was een gevarieerde mix van kunstenaarsvrienden, kunststudenten en een mix van hobbyisten en enthousiastelingen. Dit evenement culmineerde in de officiële oprichting van Philippine Pastel Artists, destijds bekend als de Facebook-groep “Tara Mag Pastel Tayo”. Sindsdien heeft PPA substantiële bijdragen geleverd aan de kunstgemeenschap als de enige exclusieve pastelgroep in de Filippijnen.

2. Hoeveel leden zijn er in de vereniging en hoe verspreid zijn ze?

Leden van Filippijnse afkomst die in de Filippijnen of in het buitenland wonen, zijn welkom om lid te worden van de PPA. PPA heeft meer dan 140 vaste en geassocieerde leden uit de hele Filippijnen, evenals enkele uit andere landen. De meerderheid van de leden woont in Metro Manila.

3. Wat is de missie van uw vereniging? Welke activiteiten zijn er (workshops, tentoonstellingen, enz.)?

The Philippine Pastel Artists, Incorporated (PPA, Inc.) is een non-profitorganisatie voor pastelkunstenaars die een erkend lid is van de International Association of Pastel Societies (IAPS). De visie van PPA is om een ​​vooraanstaande en wereldwijd erkende organisatie te zijn die Filippijnse kunstenaars promoot met behulp van pastel als medium voor artistieke expressie en om normen voor uitmuntendheid in pastelschilderen in de Filippijnen vast te stellen.

PPA houdt maandelijkse bijeenkomsten met schetssessies ter plaatse, pastelworkshops, schetsen in de open lucht, outreach-activiteiten, jurytentoonstellingen en een jaarlijkse nationale conventie en wedstrijd. Deze activiteiten worden aangevuld met de samenwerking van lokale kunstleveranciers en sponsors bij het promoten van kunstkoopwaar en -benodigdheden en kunstgerelateerde diensten.

De groep heeft onlangs haar 8e Filipijnse Pastelconventie afgerond. Dit tweedaagse hybride evenement omvatte kunstlezingen en demonstraties door acht sprekers, een wedstrijd ter plaatse en de presentatie van de winnaars van de 7e PPA National Pastel Competition.

4. Wanneer ben je bij IAPS gekomen? Hoe is dat tot stand gekomen?

In 2018 is de PPA lid geworden van IAPS. De groep was vanaf het begin op de hoogte van de IAPS en besloot, na aanpassing aan de reguliere programma’s, zich bij de internationale organisatie aan te sluiten om verder te reiken en op de hoogte te blijven van de huidige trends en gebeurtenissen in de pastelwereld.

PPA staat op het punt het zesde jaar van deelname aan de jurytentoonstellingen van IAPS in te gaan. Verschillende leden werden toegelaten tot deze shows, en minstens één woonde de 14e Biënnale Conventie van IAPS in New Mexico in 2022 bij. We kijken ernaar uit om voortdurend deel te nemen aan toekomstige evenementen van IAPS.

5. Kunt u ons informatie geven over het project waarvoor u de subsidie ​​heeft ontvangen?

De missie van PPA is het bepleiten van het gebruik van pastel als medium voor visuele artistieke expressie onder Filippijnse kunstenaars. Dit jaar werkte PPA samen met het speciale kunstprogramma van MPNAG (Neptali A. Gonzales Public High School) in Mandaluyong City, Manilla, voor een tweedaagse workshop op 18 en 25 november 2023. Deze openbare middelbare school heeft een voorbeeldig programma voor beeldende kunst, en PPA zou jonge, getalenteerde kunstenaars kennis kunnen laten maken met het medium pastel.

PPA organiseerde een programma van twee sessies voor 22 verdienstelijke studenten, waarbij pastelkleuren werden geïntroduceerd als medium voor schilderen en schetsen. Het geld uit de beurs werd gebruikt om de instructeurs en assistenten te betalen, en voor de pastelbenodigdheden voor de studenten, evenals voor versnaperingen. Afgestudeerden werden uitgenodigd om hun interesse in het medium te blijven nastreven door deel te nemen aan de maandelijkse online of face-to-face schilderactiviteiten van PPA.

Dit programma is naar aanleiding van een verzoek tot het indienen van voorstellen bij IAPS ingediend. Het is met groot genoegen dat PPA een van de drie ontvangers van de subsidie ​​was, omdat het zal bijdragen aan de missie van de groep om de wonderen van het pastelmedium te verspreiden en verdienstelijke individuen te identificeren die baat zouden hebben bij mentorschap bij het ontwikkelen van hun artistieke vaardigheden.

~~~~

WAUW!! Wat geweldig om over de samenleving te horen en meer te weten te komen over de oorsprong ervan. Is het niet geweldig om te horen hoe de passie en toewijding van drie mensen deze groep heeft opgericht? Ik vind het geweldig dat het ernaar streeft een mondiale pleitbezorger voor pastelkunst te zijn en een blijvende indruk achterlaat op het Filippijnse kunstlandschap.

En als extra bijzondere toevoeging aan deze blog vroeg ik Sarah, die op de Filipijnen woont, of ze wat ideeën wilde inbrengen. Gelukkig was ze het daarmee eens!

~~~~~

Als mede-Filipijn barst ik van trots voor de Filippijnse pastelkunstenaars, die welverdiende erkenning hebben gekregen als een van de ontvangers van de IAPS Global Society Grants 2023. Deze prestigieuze erkenning van de International Association of Pastel Societies is een bewijs van hun uitzonderlijke vaardigheden, creativiteit en bijdragen aan de kunstwereld.

Van de tien pastelschilderijen vielen er drie voor mij op, niet alleen vanwege hun prachtige kunstenaarschap, maar ook vanwege het nostalgische gevoel dat ze bij mij opriepen.

De eerste keer dat ik het schilderij van Grandier Bella, ‘Juvenile Playthings’, zag, kwamen herinneringen aan mijn kindertijd naar boven. Ik herinner me dat we tijdens mijn basisschooltijd tijdens de lunchpauze graag jackstones speelden. Mijn klasgenoten en ik zaten op de vloer van ons klaslokaal en speelden jackstones tot de lunchpauze voorbij was. We genoten ook van het spelen van “tumbang preso” of “tumba lata” op straat. Hier komen de versleten pantoffels en oude blikjes binnen! Bij het spel wordt de pantoffel naar het blikje gegooid, dat één speler – de tayà – probeert te bewaken. Wat een leuke herinneringen!

De jeepney, zoals te zien op het schilderij van Nell Belgado, wordt in de Filippijnen beschouwd als de ‘Koning van de Wegen’. Het is het populairste vervoermiddel voor Filippino’s. Toen ik klein was, hadden we een jeepney zoals die op Nells schilderij. Hij is al jaren in de familie en we namen hem vaak mee op gezinsuitstapjes of vakanties.

Dan is er het schilderij “Fish and Tomatoes (Series IX)” van Romeo Cortez, Jr. De vissoep of “tinola” in het Filipijns is een beroemd traditioneel gerecht. Als kind was ik er niet echt een fan van. Maar toen ik ouder werd, werd het mijn troostmaaltijd, vooral als het buiten koud is of als ik ziek ben.

De prestatie van de PPA brengt niet alleen eer voor de Filippijnen, maar dient ook als inspiratie voor aspirant-kunstenaars over de hele wereld, waarbij het levendige artistieke erfgoed van onze geliefde natie wordt getoond.

Felicitaties aan de Filipijnse Pastelkunstenaars voor deze opmerkelijke prestatie!

~~~~~

Heel erg bedankt Sarah voor je rijke toevoeging aan dit bericht!

Nu nodig ik u, beste lezer, uit om te delen jouw gedachten in de reacties. Heb jij een favoriet pastelstuk?

Kunst overstijgt grenzen en jouw stem voegt een nieuwe laag toe aan deze kunstdialoog! Persoonlijk vond ik het geweldig om eraan herinnerd te worden dat zachte pastelkleuren wereldwijd worden gebruikt.

Tot de volgende keer!

~ Gail

PS. Wilt u weten hoe een pastelvereniging een subsidie ​​bij IAPS kan aanvragen, klik dan HIER.

Soms is het, na alle chaos van de feestdagen, moeilijk om weer in de stemming te komen. Misschien kunnen we een paar rustige dagen inlassen om ons voor te bereiden op de start van het nieuwe jaar. En soms ook niet. En voordat we het weten, is het jaar voorbij en lopen we al achter voordat we überhaupt zijn begonnen! Uhm. De truc is om momentum te creëren door aan de slag te gaan en ja, ik weet dat aan de slag gaan verdomd moeilijk kan zijn!

Laat me mijn recente Mexico-ervaring delen.

Mijn plan was om te schilderen tijdens onze twee weken durende vakantie naar La Manzanilla. Ik was ook van plan wat online werk te doen en had een aantal Accelerant-coachinggesprekken op de planning staan. Ik was daarom geschokt toen ik ontdekte dat de internetservice veel slechter was dan tijdens ons laatste bezoek vóór Covid. Dat betekende dat Zoom-oproepen uitgesloten waren. Ik heb ze allemaal opnieuw gepland voor als ik thuiskwam en onder ogen zag dat ik nu tijd had… tijd om te schilderen. Er zouden geen excuses zijn!

Het is niet dat ik niet wilde schilderen. Zoals ik al zei, dat was mijn plan. Maar ik had al een paar maanden niet meer op locatie geschilderd en voelde me buiten de praktijk. Dus hoe graag ik het ook wilde doen, de weerstand was enorm.

Ik was echter vastbesloten om eropuit te gaan en te schilderen. Ik wist dat ik zojuist nodig om te beginnen.

Zojuist. Een gemakkelijk woord om te zeggen, maar wel één die impliceert dat het gemakkelijk is! Wat meestal voelt niet de zaak. En toch…. Ik wist dat als ik eenmaal begon, ik momentum zou kunnen creëren.

Momentum, wat betekent dat eigenlijk? In dit geval betekende dit dat het nemen van een kleine stap bij het opzetten en schilderen een domino-effect zou veroorzaken. Deze voorwaartse beweging zou momentum creëren en ervoor zorgen dat ik weer naar buiten zou gaan. En opnieuw. En opnieuw.

Ik besloot dat de gemakkelijkste manier om te beginnen was om het mezelf gemakkelijk te maken.

In plaats van het gevoel te hebben dat ik rond moest dwalen om de perfecte plek te vinden, ging ik gewoon de hoek om en vond iets om te schilderen, wat het ook was. En dat is precies wat ik deed. Ik vond een schaduwrijk plekje met uitzicht op slagschaduwen op een prachtig gekleurde muur.

Het kostte me een tijdje om mijn schildersezel op te zetten, omdat ik geen praktijk meer had. Het voelde ongemakkelijk en kostte tijd, tijd dat ik het schilderen wilde gebruiken. Het was gemakkelijk om te denken: “Laat me nu stoppen!” Maar ik bleef doorgaan. Ik deed mijn thumbnail en kwam toen bij de pastelkleuren.

De volgende dag kwam en ik voelde weer weerstand, maar ik zei tegen mezelf dat ik niet ver hoefde te gaan. En het maakte niet uit wat ik schilderde. Deze keer ging ik zelfs op ons terras zitten en schilderde een glas water. Ja, niet wat je zou kunnen beschouwen als schilderen in de open lucht, maar ik was buiten, net als het glas. Dag twee klaar.

En de volgende dag ging ik laat in de middag, met dezelfde weerstand en dezelfde belofte aan mezelf dat ik iets dichtbij kon vinden, op pad en hoewel ik door de naderende duisternis racete, zette ik pastel op papier. En dat was aaaaall dat telde!

De volgende dag was er enige weerstand, maar ik begon momentum te creëren. Ik wist wat ik moest doen en daarom deed ik het. Opnieuw zei ik tegen mezelf: ik hoef niet ver te gaan. En dit hielp. Niet omdat ik geen zin had om mijn uitrusting te dragen, want ik draag niet veel en het is behoorlijk licht. Het was gewoon het idee dat ik tijd moest besteden aan het rondslenteren op zoek naar een perfecte site, wat me ervan weerhield om het te doen.

De volgende dag pakte ik mijn spullen en ging op pad! Mijn mantra? Het hoeft niet perfect te zijn. Ik moet gewoon schilderen.

Dus wat ik heb geleerd, en dit is natuurlijk volkomen logisch, is dat, hoewel het erg moeilijk was om op gang te komen, zodra ik eenmaal begon, zodra ik me had vastgelegd en begonnen, elke dag een beetje gemakkelijker werd, totdat ik ongeveer op de vierde dag in de problemen zat. een ritme van uitgaan om te schilderen. Het was nog geen gewoonte (die langer duurt om te ontwikkelen), maar ik had momentum gecreëerd en dat hielp me de taak te volbrengen die ik mezelf had opgelegd: elke dag schilderen. Ik liet de uitkomst los en bleef tegen mezelf zeggen: alles schilderen voelt zoooo veel beter dan helemaal niets schilderen.

Dus als u zich ertoe verbindt om na een tijdje weer aan uw kunstwerken te beginnen, weet dan dat het moeilijk kan zijn om aan de slag te gaan. Het punt is om te beginnen. Dat is het moeilijkste deel. Maar doe het. Doe het, hoe moeilijk het ook voelt, want als je eenmaal begint, zal de volgende keer zoveel gemakkelijker aanvoelen.

Concentreer u op het nemen van die eerste kleine stap en dan nog een kleine stap, en elke dag nog een, want dat is echt het geheim van het creëren van momentum. En momentum is de manier om uw schilderpraktijk een vliegende start te geven en uw voortgang als kunstenaar te versnellen.

Ik hoor graag van je. Hoe creëer je momentum? Hoe overwin je weerstand? Wat zijn enkele van jouw rituelen of tips om aan de slag te gaan?

Dat was het voor deze keer!

~ Gail

PS. Ik sta open voor titelideeën voor schilderijen!

PPS. Je kunt hier nog een pastel zien gemaakt in La Manzanilla.

Oké, de kunstenaar krijgt een nieuw speeltje en is opgetogen.

Er is niet veel voor nodig – een klein stukje plastic (plastic van mooie kwaliteit ) maar oh, het ontwerp.

Perfecte handgrootte en -vorm, en terwijl ik ermee werkte, viel het me op dat gesso steeds duurder wordt.

Als ik het met deze tool toepas, heb ik ongeveer nul afval.

Ik denk dat het veilig is om te zeggen: ‘vaarwel rollermethode’.

Miniaturen. Wat een buitengewoon nuttig hulpmiddel! En toch zo weerstand geboden. Zo verkeerd begrepen. Dus vermeden! Studenten zeggen vaak: “Ik wil gewoon naar het schilderij! Tegen de tijd dat ik een miniatuur heb gemaakt, heb ik niet meer de energie om het schilderij te maken. En dit standpunt wordt vooral omarmd als het gaat om het maken van thumbnails en plein air. Maar voor mij kan ik me op dit punt in mijn schilderleven niet voorstellen dat ik aan een representatief stuk zou beginnen zonder minstens één miniatuur te maken, zowel in de studio als op locatie!

Het maken van een miniatuur (of twee) is een snelle manier om:

• Begrijp wat je wilt schilderen (er is zoveel om uit te kiezen!)
• Stel uw schilderij samen voordat u pastel op papier of verf op canvas/karton aanbrengt
• Creëer een patroon/ontwerp van drie waarden – de basis van je schilderij
• Raak vertrouwd met uw onderwerp

Miniaturen zijn snelle, kleine verkenningen van de schildermogelijkheden. Soms laat een thumbnail je zelfs zien dat wat je dacht te willen schilderen op dit moment niet het onderwerp voor jou is.

Dus ja, ik maak thumbnails en plein air, ook al besef ik dat de scène (vooral het licht) van moment tot moment verandert en dat tijd van essentieel belang is. Ik zou er niet van dromen om deze o zo waardevolle stap over te slaan!

Laat me je meenemen door een paar stukken die onlangs op locatie in La Manzanilla, Mexico zijn gemaakt. Je ziet de scène zoals ik die zag en vervolgens, via mijn thumbnails, het deel van de scène dat ik koos om te schilderen. Je ziet ook het uiteindelijke schilderij.

Laten we gaan!

Deze prachtige paarse muur stond net om de hoek van waar wij logeerden. (Je kunt een eerder bericht lezen over hoe ik de weerstand overwon die ontstond rond het schilderen in de open lucht terwijl ik in Mexico was.) Het hield me tegen. En oh die slagschaduw geworpen door de mangoboom!

Je zult in mijn schetsboek zien dat ik met een horizontale thumbnail ben begonnen. Maar terwijl ik werkte, realiseerde ik me dat ik me wilde concentreren op de overgang van de slagschaduw naar de zonverlichte muur, samen met de fiets. Dus begon ik nog een thumbnail – een verticale.

Toen ik deze scène koos, wist ik dat de fiets elk moment weggereden kon worden. Ik nam dat risico en had geluk: het bleef de hele schildertijd zitten!

Ik was behoorlijk gecharmeerd van die muur. (Terzijde: ik was een beetje gefrustreerd dat ik niet de kleuren in mijn Unison Color 36-delige set had om het tot zijn recht te laten komen. Dus liet ik het repliceren van die specifieke paarse kleur los en concentreerde ik me op waardeverschillen en het creëren van een warme sfeer. gekleurde muur!)

Het volgende stuk staat weer bij diezelfde paarse muur. Maar deze keer waren het de honden die daar rondslingerden die ook mijn aandacht trokken. Ze leken vooral vast te houden aan de slagschaduwen. De fiets voegde nog een interessante opmerking toe.

Hier is de scène (zonder honden, zo blijkt!).

Je kunt in mijn thumbnail zien dat ik de weergave heb gecomprimeerd, waardoor de onderste schaduw dichter bij de rest van de scène komt. Ik vond het belangrijk om die schaduw over de onderkant van het stuk te laten lopen. Je kunt in mijn thumbnail ook zien dat ik erover dacht om een ​​uitschieter op te nemen: een hond die in de hete zon zit, maar deze heeft doorgestreept. De hond bewoog nadat ik hem naar binnen had getrokken en ik besloot bij honden in de schaduw te blijven. (Is er niet een gezegde over Mad Dogs en Engelsen…?

En dan het schilderij. Tegen het einde van de werkzaamheden viel er plotseling een hond voor me neer en ik zette hem er snel in. Ik hou van die toevallige momenten die optreden als je op locatie schildert! Tegen die tijd zat de zon achter een enorme wolk en bleef het tafereel de rest van mijn schildertijd bewolkt. Nadat ik echter miniaturen had gemaakt, had ik een overzicht van het lichte, donkere en grijze patroon. Gelukkig had ik ook behoorlijk wat kleur gekregen. De scène ziet er zo grijs uit zonder zonlicht!!

Vervolgens is er de scène met een (verlaten?) wasmachine buiten. Het specifieke dat hier mijn aandacht trok, was het gereflecteerde licht dat door het oranje gebouw op de machine werd geworpen.

Omdat de wasmachine de voornaamste reden was om te stoppen, wilde ik dat deze een groot deel van het schilderij zou innemen. Dus in mijn miniatuur heb ik een groot deel van de omgeving uitgesneden. En ik heb gekozen voor een vierkant formaat. Ik vond ook de slagschaduwen op de muur op de achtergrond mooi – een mooi blauw contrast met de oranje muur. Toch twijfelde ik hoeveel ik moest meenemen. Dit is waar het maken van thumbnails en plein air van onschatbare waarde is! Ze helpen je veel gemakkelijker beslissingen te nemen over de compositie. Je kunt zien dat ik nog een miniatuur heb gemaakt om het ontwerp van de grote vormen van drie waarden echt te verduidelijken. Dit is de fase waarin ik kan zien of een compositie kans van slagen heeft.

Nu het formaat, de compositie en het waardepatroon waren bepaald, kon ik nu plezier hebben met de kleur!

Ten slotte is er nog een tamelijk onopvallende scène.

Er zit iets in het patroon, gecreëerd door de slagschaduw van de boom en de kleine donkere plekken, waardoor ik stopte en mijn schetsboek tevoorschijn haalde. Opnieuw besloot ik dichterbij te komen om het verhaal te vertellen van dit kleine hoekje van La Manzanilla, waarschijnlijk een hoekje dat door de meeste voorbijgangers wordt genegeerd.

In mijn miniatuur. Je kunt zien hoe ik dingen verplaats om aan mijn behoeften te voldoen. Een voorbeeld is de struik bij de paal. Ik heb ook alle onderdelen gecomprimeerd zodat ze in het vierkante formaat passen. En ik heb veel van de overhangende boomtakken verwijderd.

Als kunstenaar heb je de macht om deze veranderingen door te voeren. Creëren Thumbnails en plein air stelt mij in staat deze ideeën uit te zoeken voordat ik een stempel op het oppervlak van mijn schilderij ga zetten.

En hier is het schilderij! Op de tweede afbeelding (van mij met het schilderij) kun je zien dat mijn kleine schetsboekje met de thumbnails van de scène volledig zichtbaar is. Ik bewaar mijn thumbnails altijd vooraan en in het midden, omdat ik merk dat ik gemakkelijk de weg kwijtraak en afdwaal van mijn oorspronkelijke ontwerp als ik niet oppas!

Ik heb eerder gezegd dat het maken van miniatuurafbeeldingen in de open lucht ook kan voorkomen dat je tijd verspilt aan een schilderij dat niet stevig genoeg is en hoogstwaarschijnlijk een teleurstelling zal zijn. Ik zeg altijd: als de thumbnail je niet opwindt/bevalt, begin dan niet met schilderen! De kleur verbetert niet bij een zwart, grijs en wit ontwerp dat niet werkt.

Hier is een miniatuur die ik heb gemaakt van een scène die ik leuk vond. Ik besefte echter al snel dat ik op een ander tijdstip van de dag terug moest komen voor een beter patroon van donker, licht en grijs. Wat ik produceerde, boeide me helemaal niet – het was een beetje een blindganger! Je kunt zien dat ik zelfs heb geprobeerd het aan beide kanten uit te breiden om te zien of er een manier was om het te laten werken. Nee!

Mijn thumbnails zijn klein. Ik besteed niet veel tijd aan ze. Net als jij wil ik naar het schildergedeelte gaan! En werken in de open lucht brengt de extra stress met zich mee die gepaard gaat met het omgaan met een omgeving die voortdurend verandert, wat betekent dat we geen tijd willen verspillen. Maar thumbnails maken is de beste manier om je tijd te gebruiken!

Ik hoop dat je begrijpt dat het maken van miniatuurafbeeldingen in de open lucht eerder een voordeel dan een belemmering is. Ik ben benieuwd naar jouw mening, dus laat gerust een reactie achter.

Dat was het voor deze keer!

Gail

Ultramarijn en karmijn vormen een prachtige kleurenmix, maar ohhhh, die schildersezelfoto. Glanzend glanzende schittering.

Ik zal je een globaal idee geven van wat er gisteren bij de ezel is gebeurd, maar dan zul je even moeten wachten tot de glans is verdwenen voordat de kwaliteitsfoto ontstaat.

We brachten in oktober een avond door in een 500 jaar oude bistro/taverne in Brugge, en dus een leuk bezoek:

Barkeep Met Catsup, Bistro Zwart Huis.

5×7 olieverf op paneel

29 dagen. Zoveel dagen heeft februari dit jaar! Dat is een speciale en slechts één keer in de vier jaar geldige deal! Dus om dit schrikkeljaar te eren, en omdat het het begin is van een nieuw jaar, terwijl velen van ons een nieuwjaarstoezegging doen voor onze kunst, ga ik je aanmoedigen om 29 dagen lang een dagelijkse schilderuitdaging te doen!

Elk jaar in oktober (en we doen het nu al ACHT jaar!) doen we een 31-Pastels-in-31-Dagen-uitdaging. Naar aanleiding van onze laatste ervaring vroeg ik HowToPastel-leden die deelnamen, wat volgens hen de voordelen waren van het doen van de Challenge. En als hun woorden je niet inspireren om actie te ondernemen, dan weet ik niet zeker wat dat wel zal doen! Maar ik weet dat je geïnspireerd zult worden!!

Ik heb deze blog geïllustreerd met een paar van mijn pastelkleuren van de Challenge van 2017

Dit is waarom jij je zou moeten aansluiten bij degenen die de ongelooflijke voordelen van een dagelijkse schilderuitdaging hebben ervaren:

1. Continue verbetering

“Voortdurend oefenen is essentieel als je beter wilt worden, en elke dag schilderen, zoals in de 31in31-uitdaging, is de perfecte manier om dat te bereiken.”

~ Rosie C

2. Comfort en vertrouwen

“Door het constante gebruik van pastelkleuren voelde ik me meer op mijn gemak met wat ze kunnen doen en wat ik ermee kan doen.”

~ Christine S.

“Vertrouwen in het vermogen om te schilderen, fouten te herstellen, te falen en te slagen is van onschatbare waarde.”

~ Staaf F.

3. Uitstelgedrag overwinnen

“Het gaf mij de impuls om te gaan schilderen. Het is te gemakkelijk om alleen maar voor de tv te vegen.”

~ Ann K.

4. Discipline ontwikkelen

“Ik heb geleerd om elke dag gewoon iets te DOEN, ook al is het alleen maar voorbereiding op het schilderen. Elk beetje telt.”

~ Marsha S.

5. Materiaalverkenning

“Ik probeerde nieuwe pastelkleuren, in water oplosbare pastelstiften, in water oplosbare wasstiften, oliepastelkleuren en verschillende pastelpapiertjes. Het ging om de ervaring en niet om het eindproduct.”

~ Constance D.

6. Snel leren

“Verder ontwikkelen hoe je met pastelkrijt kunt werken in een soort van fast-forward-modus, omdat je de stoffige stokjes elke dag gebruikt.”

~Nicolette van D.

7. Consistentie opbouwen

“De uitdaging gaf mij het duwtje dat ik nodig had om consequent te schilderen. Het gaf mij de vrijheid om gewoon te schilderen met de intentie en niet met verwachting.”

~ Carol Ann M.

8. Tijdmanagement en organisatie

“Ik heb het meeste geleerd over het organiseren van mijn schilder- en tekentijd. Ik heb ontdekt dat het het meeste helpt om een ​​duidelijk idee te hebben van wat ik wil doen, wanneer ik het moet doen en hoe, voordat ik begin.”

~ Schoon M.

9. Klein is goed

“Ik ontdekte dat het klein houden van de maat me de tijd gaf om elke dag iets af te maken, en een paar daarvan bleken kleine juweeltjes te zijn.”

~ Betty S.

10. Het perfectionisme loslaten

De vrijheid om nieuwe materialen en paletten te ontdekken. Het is gemakkelijker om perfectie los te laten als je nog 30 stukken te doen hebt. Volgende keer ophalen.

~Lisa S.

Zoooooooo ben je geïnspireerd om dit aan te pakken Dagelijkse schilderuitdaging in februari? Trommel een of twee vrienden op, want het is altijd geweldig om een ​​of twee schildervrienden te hebben die elkaar verantwoordelijk kunnen houden! En maak vervolgens uw engagement op sociale media – vertel de wereld wat u doet en post vervolgens dagelijks. Vergeet niet om je zorgen te maken over de resultaten, blijf gefocust op het doen!!

Deel het in de reacties als jij bent Ik ga in februari dagelijks schilderen. Dit is een geweldige manier om je kunst weer op te pakken als je moeite hebt om weer in de greep van de dingen te komen. Gebruik de hashtag #29days29paintings wanneer je een bericht op sociale media plaatst, zodat we allemaal kunnen zien wat je van plan bent!

Dat was het voor deze keer!!

~ Gail

PS. Weet je niet wat je moet schilderen? Wat dacht je van werken aan een serie?

PPS. Op zoek naar enkele snelle ideeën? Bekijk dit bericht dat ik schreef toen we ons voorbereidden op onze eerste dagelijkse schilderuitdaging van 31 pastelkleuren in 31 dagen

PPPS. Dit bericht over de voorbereiding op een uitdaging kan ook nuttig zijn!

PPPPS. Wil je meer voordelen horen van het doen van een Daily Painting Challenge? Lees dan hier meer!

PPPPPS. Dit is geen formele HTP-uitdaging, dat wil zeggen dat we geen dagelijkse discussies zullen voeren in de HTP Facebook-groep. In plaats daarvan wil ik dat je dit op je neemt en je hieraan engageert op je eigen sociale mediakanalen. Vergeet niet om de hashtag #29days29paintings te gebruiken, zodat we allemaal kunnen zien wat je van plan bent! We ZULLEN dagelijkse discussies posten in onze IGNITE! Gemeenschap echter, dus kom met ons mee!

Een paar dagen geleden reisde ik naar Duncan en vergezelde mijn moeder voor een afspraak daar. Terwijl we wachtten tot de veerboot Salt Spring Island zou verlaten, vertelde ik haar over iets verbazingwekkends dat onlangs was gebeurd. Toen ik klaar was, zei ze: Dat is zo’n geweldig verhaal – je moet het delen! En ik besloot: waarom niet?! Het is zo’n mooi voorbeeld van de kracht van verbinding en van het idee dat je nooit weet wie een van je schilderijen zal kopen.

Dus waar te beginnen? Aan het begin of aan het einde?

Ik begin bij het einde.

Een paar dagen geleden ontving ik een e-mail van Vivian, eigenaar van de Peninsula Gallery, waarin ze me het goede nieuws liet weten dat een van mijn pastelschilderijen was verkocht en dat ze het zojuist had opgestuurd… naar een man in Duitsland. ‘Hij zegt dat hij je in het Tate heeft ontmoet!’ Ik kon het nauwelijks geloven! En je zult snel zien waarom.

Hier is het schilderij dat nu van Stephan is.

Laat me je nu meenemen naar afgelopen zomer.

Ik was in juni en juli in Groot-Brittannië om twee workshops te geven (en om oude – en nieuwe – vrienden te bezoeken). Na een heerlijke (zij het regenachtige!) retraite in de Yorkshire Dales, ging ik naar Cornwall om drie dagen les te geven aan de Cornwall School of Art in Truro (geweldig!). Voordat dat begon, ging ik een paar dagen naar de kust om wat te verkennen, waarvan er één me naar St Ives bracht. Mijn voornaamste reden? Het Tate St Ives.

Ik vind het heerlijk om uren op een goede openbare galerie door te brengen, vooral om naar de kunst te kijken, maar ook om met de camera degenen vast te leggen die naar de kunst kijken (een favoriet onderwerp om te schilderen!). En met al die uren van onderzoek en onderzoek moet een meid niet vergeten haar maag gevoed te houden naast het voeden van de ziel. Dus ging ik twee keer, halverwege de dag, naar het Tate-café.

De tweede keer was het super druk. Toen het mijn beurt was om te gaan zitten (na een tijdje wachten), vroeg de ober aan mezelf en een ander of we het erg zouden vinden om samen te gaan zitten. Ik zei prima, net als hij. En dus zaten we samen, bestelden ons eten en raakten al snel in een diep gesprek over kunst en het leven. Het was onverwacht en geweldig! Deze vreemdeling – Stephan – had een sabbatical van zes maanden en fietste door heel West-Europa. En hier waren we op dezelfde dag op bezoek bij de Tate!

Toen het tijd was om te vertrekken, voelde het vreemd om niet verbonden te blijven. Tegelijkertijd was er een deel van mij dat het het beste vond om dit als een moment in de tijd te laten. Op het laatste moment overhandigde ik hem mijn visitekaartje. En toen ging ik in mijn eentje terug naar de galerie.

Uiteindelijk was het tijd om de trein terug te nemen naar Hayle waar ik logeerde. Toen ik de galerij verliet, reed er een fietser zwaaiend voorbij. Het was Stephan, de vreemdeling van mijn tafel. Opnieuw serendipiteit omdat het op de een of andere manier een opluchting voelde om afscheid te nemen en een einde te erkennen. Het boek was als het ware gesloten.

Dat was juni.

In december, vlak voor Kerstmis, ontving ik tot mijn grote vreugde een e-mail van Stephan. (Denk eraan, ik kon op geen enkele manier contact met hem opnemen. Ik kende zijn achternaam niet eens!) Ik hoop dat hij het niet erg vindt dat ik deze woorden citeer – ze drukken uit zo perfect wat ik ook voelde.

“Het is alweer een tijdje geleden dat we deze zomer samen in het café van de Tate Gallery in St. Ives zaten, maar de – hoewel korte – ontmoeting met jou is me sindsdien bijgebleven als een mooie herinnering aan hoe magisch verbinding kan voelen zoals zelfs – of misschien vooral – als het toevallig gebeurt en dat het altijd de moeite waard is om ervoor open te staan. Dat is een van de vele dingen die mijn sabbatical mij vorig jaar heeft geleerd.”

En nu is de cirkel rond: de e-mail van Vivian waarin stond dat een man uit Duitsland – Stephan – een van mijn schilderijen had gekocht. WAUW! Echt, je weet maar nooit!

Ik vertel je dit verhaal om drie redenen:

• Je weet gewoon nooit wie je werk koopt. Je weet niet wanneer ze het zullen kopen, waarom ze het zullen kopen. Het kan op elk moment en om welke reden dan ook gebeuren. Ik geloof al een tijdje dat er een persoon is voor elk schilderij dat ik maak. Alleen de timing is onbekend. Deze ervaring bevestigt dat geloof nogmaals.
• Om u aan te moedigen open te blijven. Ik had die dag nee kunnen zeggen tegen het aanschuiven van een vreemde aan tafel. Om je de waarheid te zeggen: ik hou van mijn eigen gezelschap, van alleen zijn met mijn gedachten. Maar ik ben ook nieuwsgierig en dat houdt mij open voor verbinding en mogelijkheden. Op gesprekken die nergens toe leiden of naar magische plekken. Je weet het gewoon nooit!
• Het is zo’n cool verhaal! En mijn moeder moedigde me aan om het te delen

Een extra stukje om toe te voegen. Hoewel dit schilderij uit het niets kwam, kwam het als een idee dat zich volledig in mijn geestesoog vormde. Er waren wat aanpassingen nodig toen het naar voren kwam, maar over het algemeen had ik het ‘gezien’. (Je kunt de ontwikkeling van het stuk hier zien.) En de titel? Nou, dat laat ik aan jou over om over na te denken! Het stuk is behoorlijk abstract en zeker niet waar ik bekend om sta. Maar ik vond het erg leuk, en gelukkig ook Vivian. En nu heeft het een thuis, in Duitsland. Is dat niet gewoon het beste?!

Heeft u een verhaal dat de verkoop van een van uw stukken begeleidde? Deel het alsjeblieft in de reacties!

Ik hoop dat dit je eraan herinnert om open te blijven staan ​​voor de mogelijkheden. Je weet gewoon nooit wie de volgende persoon zal zijn die jouw kunst koopt. En je weet gewoon nooit welke verbindingen je zult maken tijdens je kunstreis!

Tot de volgende keer,

~ Gail

PS. Bedankt mama voor het suggereren dat ik dit verhaal deel. Ik had het zelf nooit bedacht!

PPS. En Stephan, als je dit leest, bedankt dat je een thuis hebt gegeven aan een van mijn pastelschilderijen. Ook bedankt voor een onvergetelijke ontmoeting!

PPPS. Oké, ik weet het niet zeker, maar…Terwijl ik dit bericht aan het voorbereiden was en de afbeeldingen aan het voorbereiden was, merkte ik dat op de foto van Stephan die wegfietst, hij een oranje tas op zijn rug heeft. Op dit schilderij van Gallery Goer (dat ik heb gemaakt van een foto die ik in de Tate Gallery heb gemaakt) heeft de man een oranje tas op zijn rug. Zou dit eigenlijk Stephan kunnen zijn??!! Wat denk je?